ما مردمِ اشکیم و خدامان مرگ است

ما معدنِ دردیم و دوامان مرگ است

در دنیایی که گرگها ساختهاند

تقدیرِ تمامِ برههامان مرگ است

آیینهدارِ عشقی و تندیسِ دلبری
با لحنِ عاشقانه دل از ماه میبری

مهتابرویِ مایی و سرگشتهیِ تواَند
خورشید و ماه و زهره و ناهید و مشتری

کامم پر از عسل شده تا در دهانِ توست
کندویی از ترانه و گلواژهیِ دری

آموخت از تو شعر و غزل را خدایِ شمس
رقصنده با ترانهیِ تو آدم و پری....

معشوقِ ماست اوج صدایت، که نسلمان
هرگز نبوده عاشقِ معشوقِ دیگری

ما سالکان تشنهیِ آوازِ دلکشیم
سقایِ ماست حضرتِ شهرامِ ناظری